เหตุใดสายเคเบิลจึงต้องหุ้มเกราะและเป็นสายตีเกลียว

สายเคเบิลที่มีชั้นป้องกันหุ้มด้วยวัสดุผสมโลหะ หมายถึงสายเคเบิลที่มีชั้นป้องกันดังกล่าว โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มความแข็งแรงต่อแรงอัด แรงดึง และคุณสมบัติอื่นๆ ในการบำรุงรักษาอุปกรณ์ทางกล เพื่อเพิ่มอายุการใช้งาน และยังช่วยเพิ่มความสามารถในการต้านทานการรบกวนของสายเคเบิลด้วยการป้องกันสัญญาณรบกวนอีกด้วย

วัตถุดิบที่ใช้ทำสายเคเบิลหุ้มเกราะโดยทั่วไป ได้แก่ เหล็กแผ่น ลวดสแตนเลส ขดลวดอลูมิเนียม ท่ออลูมิเนียมอัลลอยด์ เป็นต้น โดยสายเคเบิลหุ้มเกราะที่ทำจากเหล็กแผ่นและลวดสแตนเลสมีแรงแม่เหล็กสูง มีประสิทธิภาพในการป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าได้ดีมาก สามารถใช้ต้านทานอิทธิพลของความถี่ต่ำ และสามารถฝังสายเคเบิลลงดินได้โดยตรง ไม่ต้องใช้ท่อร้อยสาย และมีราคาถูกกว่าในการใช้งานเฉพาะด้าน

ไม่ใช่ว่ามีคุณสมบัติและรุ่นเดียวกัน ไม่ใช่ว่าจำนวนลวดทองแดงจะเท่ากัน แต่ถูกนำมาตีเกลียวรวมกันตามลำดับและระยะห่างของการตีเกลียวที่แน่นอน ทำให้ได้ตัวนำไฟฟ้าที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดใหญ่ ตัวนำไฟฟ้าแบบตีเกลียวชนิดนี้มีความอ่อนตัวกว่าลวดทองแดงเส้นเดียวที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดเดียวกัน ทำให้สายเคเบิลมีคุณสมบัติในการดัดงอได้ดี ผ่านการทดสอบการแกว่งแล้วไม่ขาดง่าย เหมาะสำหรับสายเคเบิลอ่อนบางประเภท (เช่น สายเคเบิลระดับการวินิจฉัย) ทำให้ควบคุมได้ง่ายกว่ามาก

จากคุณลักษณะของอุปกรณ์ไฟฟ้า: เมื่อเสียบปลั๊กตัวนำไฟฟ้าเข้าไป จะเกิดความร้อนเนื่องจากตัวต้านทานดูดซับพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า การเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิที่เกิดขึ้นจะส่งผลเสียต่ออายุการใช้งานของวัสดุที่ใช้ทำปลอกหุ้มสายไฟและสารเคลือบป้องกัน เพื่อให้สายเคเบิลทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ควรขยายขนาดหน้าตัดของตัวนำ แต่สายส่งเดี่ยวที่มีหน้าตัดขนาดใหญ่จะไม่เอื้อต่อการดัดงอ มีความยืดหยุ่นต่ำ และไม่เอื้อต่อการผลิต การขนส่ง และการติดตั้ง จากคุณสมบัติทางกายภาพและข้อกำหนดด้านความยืดหยุ่นและความเสถียร การนำสายไฟเดี่ยวหลายเส้นมาบิดรวมกันในสายไฟแบบตีเกลียวจึงสามารถแก้ปัญหาดังกล่าวได้